Zweethut – Jordi de Velde en Renko Rapperd

De Zweethut is een oeroude Ceremonie. Overblijfselen van wat een Zweethut geweest zou kunnen zijn, is op bijna alle continenten op deze aardbol aangetroffen.

De Zweethut bestaat uit 4 ronden waarin we met de Zon/ het medicijnwiel meedraaien. Tussen de ronden gaat de deur open.

In het donker van de hut, is alleen nog de gloed van de hete stenen zichtbaar. In het donker en de hitte afgegeven door de stenen. Word er gedeeld, gebeden, gezongen en geheeld. Begeleid in het proces om in de hitte en de weerstand te blijven (ademen) worden we uitgenodigd te reinigen op emotioneel/ fysiek/ mentaal/ & spiritueel nivo.

Het aangaan van de hitte, werd door één van mijn leraren omschreven -zoals hem weer verteld door zijn leraren- Als het wakker maken van onze innerlijke krijger.

Welkom broeder om kennis te maken met de hut. Wij delen het met alle liefde.

Wie IS Jordi de Velde?

Broer, man, zoon. En hoewel graag gewild .. geen vader. Ik word beschreven als intens, ingewikkeld, een rebel. Als ook toegankelijk, verbindend, prikkelend en uitdagend. Uiteindelijk is het ook weer een stukje perspectief van wie jezelf bent. Op het festival zal ik het water voor jullie gieten tijdens een Ceremonie die me aan het hart gaat: De Zweethut. En zal ik space holder zijn tijdens de deelrondes. Eind 2019 starte ik een mannencirkel die tot half 2021 consequent bestond uit een groep van 9 toegewijde Mannen. In juni 2021, was het tijd mijn eigen weg te gaan. En de cirkel, toch een beetje mijn kindje, over te dragen aan Mannen die ik vertrouw en lief heb …

Ik ontmoet je graag, in alles. 

Wie is Renko Rapperd?

Ik ben Renko, 56 jaar. Vader van 2 volwassen dochters, grootvader van twee kleindochters. Bosman. Vuurman. Aan het vuur in de zweethut ceremonie ervaar ik mijn kracht. Mijn plek in de ceremonie geeft focus, rust en verbinding. Het heeft wezenlijk bijgedragen aan het kunnen afleggen van het gevoel een jongetje te midden van mannen te zijn. M’n wortels en waarde te voelen. Richting te geven zonder me klein te maken.
In de lange relatie die ik had nam ik een jongen mee die z’n moeder zocht, niet wilde verliezen. Projecties, angst voor afwijzing en verlies. Zo belemmerend dat het mijn groei blokkeerde. In de jaren dat ik nu alleen leef zijn me veel patronen helder geworden. Nu voel ik “Liever afgewezen of vreemd gevonden dan dat ik me anders voor doe dan wie ik werkelijk ben.”
Mannen samen. Zoekend, vindend. Resoluut, aarzelend. Elkaar erkennen en herkennen. De rust van de afwezigheid van “de focus verstrooiende heerlijke polariteit tussen man en vrouw”.